Ας μου πει κάποιος...

Ας μου πει κάποιος τι να πιστέψω.
Ο θάνατος έρχεται πρώτος.Τόσο νωρίς.Να πιστέψω στο τέλος;Στο έλεος;
Όλοι εναντίον όλων.Όλοι εναντίον της πολής.
Κατάφερε κι η διχογνωμία να μπει ανάμεσά μας.
Γιατί είναι πιο έξυπνη από τις φιλοσοφίες του κώλου.Του κώλου που κάθεται στον καναπέ.

Και ποιός είναι ο έξυπνος;Σίγουρα όχι εγώ.Εγώ το έχασα.Δεν ξέρω ποιόν να υποστηρίξω.

Προσπάθησα.Ήμουν διαλλακτικός.Πιστεύω στην Δημοκρατία.Ακόμα πιστεύω.Αλλά ακούω καταθέσεις του κώλου.Του κώλου που χέζει σε χρυσές χέστρες.

Ποιός θα ρίξει για "εκφοβισμό" αυτού του κώλου;Του κώλου που κάθεται δημοσία δαπάνη και είναι νταής.

Και ποιός χειραγωγεί αυτό το χάος του κώλου;Του κώλου που έχεσε τον κόσμο όλο.

Ας μου πει κάποιος.Τον παρακαλώ.Τόση δύναμη που έχουμε και φάνηκε τώρα,δε θα έπρεπε να έχει κάποιο αίτημα;Την έχουμε αυτή τη δύναμη;
Όχι μόνο επίδειξη δύναμης,αλλά και σκοπός.

Κι ας λυπάμαι τόσο πολύ αυτήν την πόλη.Την πόλη του κώλου.Του κώλου που φοράει Gucci.
Την πόλη που εμείς μόνοι φτιάχνουμε και καταστρέφουμε,γιατί είμαστε από γενιά που έχει μάθει από αυτά.Τη γενιά του Ταντάλου.

Ποιός ξέρει αν η φωτιά και το τσεκούρι θα οδηγήσουν κάπου.Μακάρι.Εμείς είμαστε από γενιά που ξέρει κι από αυτά.Τη γενιά του Φοίνικα.

Και λέμε ότι έβγαλαν όλοι τις μάσκες.Τις έβγαλαν όμως;Τις μάσκες του κώλου.Του κώλου του πλαδαρού από τη ρουτίνα και τη συνήθεια.

Είναι εξέγερση ή απλή αναλαμπή;Είναι σίγουρα του κώλου.Του κώλου που επιτέλους στρώθηκε,συνειδητοποίησε και ίσως ενηλικιώθηκε.Ακόμα κι αν κάποια στιγμή οπισθοχωρήσει,βρέθηκε μπροστά.

Είμαστε όμως κι από την γενιά του Ουρανού.Εκεί ελπίζω.

[...]

2 βδομάδες πονοκέφαλοι.
Θλίψη.
Αποκοπή από όλους και από όλα.
Δεν αντέχεται αυτό.
Και πότε περνάει γιατρέ μου;
Δες πρώτα τί θα κάνεις με τη ζωή σου.
Οχι,η μιζέρια λέω,πότε φεύγει.
Το δουλεύουμε.

Το κρανίο μου πάει να σπάσει.
Με το ζόρι κουνάω το χέρι μου και αντιδράω στα πράγματα.
Ίσως να δείξω ότι είμαι ζωντανός και είμαι εδώ.
Κι ας έχω κάνει διάλειμμα.
Διάλειμμα ή μαύρη τρύπα anyway.

Η πλήρης πτώση δίνει ώθηση για την άνοδο.
Ρε γαμώτο,δεν έχω κανένα θέμα στα ερωτικά μου ρε μάνα.Ίσα-ίσα είμαι πολυ χαρούμενος εκεί.
Μη με ρωτάς καλέ μου.Δεν ανάγονται όλα εκεί,έχω κι ένα μέλλον να σκεφτώ.
Και συνεχίζει.
Δεν μπορώ να γράψω.

Just another manic Monday (ή Η Κάμπια και οι φίλες της)

Ήταν ένα υπέροχο καλοκαίρι.Και πλήρως επικίνδυνο.
Ναι,μωρή,νιώθω Θεός και αν θέλω θα την κρίνω την ηλίθια.
Οι κάμπιες έχουν αισθήματα.
Αισθήματα χωρίς προφυλακτικό.

Άρνηση.Το ίντερνετ δε θέλει να με πλησιάσει.Ο υπολογιστής δε θέλει να φτάσει στα δάχτυλά μου.
Βουλιάζω όλο και πιο πολύ σε ένα βάλτο.Είμαι χαμηλά.
Βουρκώνω και χωρίς λόγο.
Η κάμπια έζησε το μεγάλο της έρωτα.

Μεταφράσεις αστείες και γλυκές.Tijo tijo mi sepetiho.
Ευχαριστώ για τα ταξίδια.Ήταν πολλά.
Ρε μαλάκα,γιατί δε δηλώνεις μόνιμος κάτοικος Κυκλάδων;
Corre,corre...

Να ξεφύγεις από τι;Η κάμπια αφήνει τη γλίτσα της παντού.
"Ο Σκορπιός αναγεννιέται από την στάχτη του".Ακόμα καλύτερος.
Σου επέστρεψαν επιτέλους τα συναισθήματα που χρειαζόσουν.
Την αυτοεπιβεβαίωση.

Λοιπόν,θα φερόμαστε σαν αγόμενα και φερόμενα όντα και μετά θα κατηγορούμε τα πάθη μας.Και θα ζητάμε συγχώρεση.Γιατί είσαι μία κάμπια και μισή.Με σημάδια.
Το απέραντο γαλάζιο βυθίστηκε.Και σε πήρε κι εσένα.

Δεν μπορείς να γράψεις πια.Κι είχα σκεφτεί τόσα πολλά.
Πονάει το κεφάλι μου.Είχα σκεφτεί τόσα πολλά τον Αύγουστο.
Ήταν Αύγουστος;

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε.Είμαστε εδώ.Όλοι.Καλύτεροι ή χειρότεροι.
Ίδιοι.
Η κάμπια και οι φίλες της.
Χτύπησε το τηλέφωνο κι ήταν άλλο ένα θέμα που έπρεπε να λήξει.
Μπορώ ακόμα να λυπηθώ;

All those beautiful boyz...
Υπήρχατε πάντα εδώ.Κι εγώ πού σκατά ήμουν;

Άντε στο διάολο,μαλακισμένη.Τις κάμπιες μερικές φορές τις πατάμε κατά λάθος.
Αν είναι και επίτηδες, ακόμα καλύτερα.

Δεν ήθερλα να γράψω τίποτα από αυτά που έγραψα.Μόνο σκόρπιες σκέψεις.
Την επιστροφή σε ένα κόσμο που με φόβισε.Σε ένα γραφείο που μίσησα.

Κι είχα τόσα κέφια τελευταία.Ήταν όμως τρομακτικό.Τώρα ξέρω πού βρίσκομαι.

Κι ετοιμάστηκα

Παίρνω σακβουαγιάζ,πήρα αντηλιακό,πήρα βερμούδες και κάτι πιο καλά.
Ένας φίλος πήρε και προφυλακτικά.Καλά,αν χρειαστεί παίρνω κι από κει.

Έβαλα καλή διάθεση,ξέχασα την κούραση που κορόιδευα με διήμερα.Και πάω και πάλι.
Το έχω;
Αυτό αναρωτιόμαστε όλοι.Παρόλα αυτά επιμένουμε.Το προσπαθούμε.
Πηγαίνοντας στην Αμοργό,στο Λονδίνο ή και μέχρι τη γωνία του δρόμου.

Θυμήθηκα όλα τα cheesy τραγούδια που μου κάνουν καλοκαίρι.
Ελπίζω κι εγώ όπως όλοι σε καλοκαιρινούς έρωτες που θα με κάνουν να ξεχαστώ.
Και θα κάνω τελικά τα ίδια.Όπως όλοι.Αυτές τις λίγες μέρες που όλοι περιμένουν με αγωνία.
Χωρίς κανένα λόγο,απλά επειδή χρειαζόμαστε να περιμένουμε κάτι.

Ανησυχώ.Από τα καλοκαίρια καταλαβαίνω κάθε φορά πόσο μεγαλώνω.Πότε ήταν πέρυσι;
Πότε θα είναι του χρόνου;

Και νυστάζω,νυστάζω πολύ.Σας παρακαλώ μη με κουνήσετε από την παραλία.Δε θα ήθελα.
Κουραστικοί οι τελευταίοι μήνες.Όπως είναι πάντα.
Τίποτα δεν είναι διαφορετικό.Αλλά νομίζουμε ότι κάθε χρόνο είναι αλλιώς.

Και φέτος θα είναι καλύτερα.Κάποιες καλές φωτογραφίες θα μας δίνουν την αίσθηση ότι ζήσαμε τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας.Και μπορεί να τις έχουμε ζήσει.Μπορεί και όχι.

Και τους καλοκαιρινούς ενθουσιασμούς.Θα τους μεγεθύνω περισσότερο.Γιατί θα περάσω καλά.

Και θα περάσετε κι εσείς καλά.Αρκεί να το θέλετε.Και θα το θέλετε.
Κι αν πέσετε,πιαστείτε με ένα σχοινί από το φεγγάρι.Η΄ από ένα παλιό τραγούδι των ABBA.
Θυμηθείτε ο,τιδήποτε σας συνδέει με ωραία παλιά καλοκαίρια.Τα καλοκαίρια της ανακάλυψης.
Και η ανακάλυψη δεν έχει γίνει ακόμα.

Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα.Ζήσε αυτά που θέλεις να ζήσεις.Τίποτα καινούργιο.
Αλλά τίποτε αρκετά κακό ώστε να παλιώσει.

Κι ας ξεθωριάζει ο ήλιος λίγο τις αναμνήσεις.Καλύτερα που ξεθωριάζουν.
Πάντα μας κολάκευε το ξεθώριασμα.Κρύβει τις ατέλειες.Και τις δεύτερες σκέψεις.

Και γυρνάει στο μυαλό μου,εδώ και καιρό.The winner takes it all.Και κάποια άλλα που ακούγονται από Ιούνιο έως Σεπτέμβριο.Και μετά έπρεπε να πετάξεις τα cd,γιατί ντρεπόσουνα για αυτά.....

Και κοίταζες με ντροπή τα άλλα σώματα.Και μετά ξεδιάντροπα.Κι έκανες ποδήλατο.Και μαύριζες χωρίς να το θέλεις γιατί έπαιζες όλη μέρα.

Και...δεν έχει και.Καλοκαίρι.Όπως ήταν είναι και θα είναι.Αφήστε τον υπολογιστή και βγείτε λίγο εκεί έξω.Ακόμα κι αν έχει ζέστη ή άσχημο αέρα,δεν μπορεί κάτι θα σας φτιάξει τη διάθεση.Κάτι θα σας θυμίζει από παλιά.Η΄ από αυτά που θα έρθουν.

The beach

Φτάνοντας στην παραλία βρήκαμε μόνο έναν εγωισμό ελεύθερο.Άπλωσα την αξιοπρέπειά μου και κάθισα.
-Μα καλά,όλοι οι καλοί εγωισμοί είναι πιασμένοι;Και η άμμος πάλι γεμάτη αξιοπρέπειες,ούτε καρφίτσα δεν πέφτει.
-Ε,είναι να φτάσεις νωρίς.Η αισιοδοξία καίει λίγο το μεσημέρι.
-Τέλοσπάντων,μια που είσαι όρθιος θα μου φέρεις ένα ψέμα γλυκό με γάλα;Το θέλω δυνατό.
-Είναι λίγο ακριβά εδώ.
-Δεν πειράζει.Ξέρεις πόσο τα χρεώνουνε στην Αθήνα;
-Θα φας και τίποτα;
-Μπαα,τσίμπησα μερικές συγγνώμες.Θες κάτι εσύ;
-Θα μου φέρεις μια διαγραφή με έξτρα μαγιονέζα;Εχω ήδη πάρει και αγάπη με πάπρικα,μ'αρέσει να τα συνδυάζω...Εεε,χμ,συγγνώμη δεσποινίς μπορείτε να πάρετε λίγο τη μιζέρια σας από πάνω μου;Μου κρύβετε την αισιοδοξία και δε θα μαυρίσω ποτέ.
-Κοντεύεις να γκανιάσεις,πρόσεχε λίγο.
-Έχω πασαλειφτεί με αναμνήσεις με δείκτη προστασίας 20.Κι όμως,παρόλα αυτά νιώθω να καίγομαι.
-Στο είπα,η αισιοδοξία καίει πολύ το μεσημέρι.
-Μ'αρέσει.Δεν μπορεί όμως κι αυτή εδώ να πάρει τη μιζέρια της λίγο πιο πέρα;

ΤΟΣΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΧΑΣΕΙ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΕΙ

ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ,

ΑΛΛΑ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΔΕΚΑΠΛΑΣΙΑ

ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ

Όλες αυτές τις μέρες σκέφτηκα να γράψω τα χειρότερα.Ανακάλυψα όλο το μίσος και την οργή που θα μπορούσα να έχω μέσα μου.
Δεν ήξερα ότι μπορώ να μισήσω τόσο.Ότι θα μπορούσα να κλάψω έτσι.Ότι θα ένιωθα ποτέ τόση προδοσία.Σαν αυτή που έβλεπα σε μελό δράματα του Χόλλυγουντ.
Φώναξα στους δρόμους της Βαρκελώνης.Έβρισα δυνατά.Κανείς δεν καταλάβαινε.Ευτυχώς.
Ηρεμούσα και ξαναξεκινούσα.Και γέλασα όταν κάτι αστείο συνέβαινε.Και αισθάνθηκα όμορφα όταν με φλέρταραν.Και σκέφτηκα ότι οι Ισπανοί είναι σαν τα Lay's,κανείς δεν μπορεί να φάει μόνο έναν.
Ευχαριστούσα το θεό που η μέρα του γάμου είχε περάσει.Γιατί ήμουνα εκεί,ήμασταν εκεί.Εγώ, η Marta, o Juanlu, ο Michael, η Selva και ο Tiago. Και οι Βραζιλιάνοι.Αλλά πάντα μπέρδευα τα ονόματά τους.Ο Fernando και ο Rafael και ο Enrique και μερικοί άλλοι....Δύο χρόνια μετά,αλλά σαν να μην είχε περάσει μια μέρα.Τόσο αγαπημένοι όπως παλιά.Όπως είχαμε δεθεί τότε.Κι έμαθα να πιστεύω στους ανθρώπους και στις ανθρώπινες σχέσεις.Πού ήταν αληθινές.Όταν τα χρόνια μου δεν ήταν λερωμένα,όπως είναι τώρα.Δεν υπήρξε στιγμή αμηχανίας.Ήμασταν οι ίδιοι δυο χρόνια μεγαλύτεροι και ακόμα περισσότερο αγαπημένοι!!Χορέψαμε με τα ίδια τραγούδια όπως τότε και γελάσαμε με τα ίδια αστεία,αλλά και με το πόσο μεγαλώσαμε.Με το πόσο αλλάξαμε αλλά και όχι.Με το που τελικά είμαστε πάλι μάζι.Και εισέπραξα όλη την αγάπη που χρειαζόμουν.Εκεί.Από ανθρώπους που δεν περίμενα.Που δεν είχαμε ίχνος ψευτιάς μεταξύ μας.Που μάλλον θα αγαπάω για πάντα.Και δε λέω μεγαλοστομίες.
Κι αναρωτήθηκα ποιος είμαι.Τί είμαι;Γιατί έγινα;Είμαι αυτός που ερωτεύτηκε τον Juanlu πριν 2 χρόνια και έγινε τελικά ο καλύτερός του φίλος,που έβγαινε στο Πανεπιστήμιο και μεθούσε,που ήταν στο Παρίσι,που σοβαρεύτηκε,που πήγε στρατό τρομαγμένος,που ξέρει ότι κάποιες φορές,αλλά όχι αυτήν,κατάφερε να χτίσει ωραίες σχέσεις,που σπάνια ακούει το τηλέφωνό του,που θέλει να ξαναδεί τη Γιάννα,να βγούνε και να γελάσουνε στο Quartier Latin,που προτιμάει τα μηνύματα,που λατρεύει το σεξ,που αυτή τη στιγμή θέλει να κλάψει,που του έχουν λείψει τόσα πράγματα,που ήθελε να γίνει ηθοποιός,που έχει κόμπλεξ,που πηγαίνει ενίοτε γυμναστήριο,που αγάπησε τον Γιάννη και τον Δημήτρη τόοοοσο πολυ τελικά,που έχει τη Γεωργία,τον Τάσο,τη Δέσποινα,την Έλενα,τους άλλους,που ενώ πιστεύει πως ποτέ δεν εμπιστεύτηκε τους ανθρώπους,πάντα σ'αυτούς στηριζόταν,που άλλαξε και ξαναάλλαξε και ξαναάλλαξε...Όλα αυτά και τόσα ακόμα.Που είναι fucked up από μόνος του,χωρίς να χρειάζεται να το φωνάξει και να το δείξει τόσο επιφανειακά,ωστέ να πειστούν μερικά χαζά αγοράκια,που τελικά δεν κάνουν ποτέ τον κόπο να κοιτάξουν βαθύτερα.Γιατί τελικά μέχρι εκεί έχουν μάθει.Στην επιφάνεια και στα πλαστά πράγματα.

Την πόλη την λάτρεψα.Κυρίως τον αέρα της,την αύρα της και τους ανθρώπους.Φυσικά και την αρχιτεκτονική της,αλλά αυτό που πρέπει κυρίως να κάνεις είναι να την περπατάς,να στέκεσαι και να γνωρίζεις ανθρώπους.
Μου στάθηκε όσο κανείς άλλος όταν έμαθα τα χειρότερα πράγματα για το μεγαλύτερο αρχίδι που γνώρισα ποτέ μου.Δεν ήταν ιούδας,γιατί δεν ξέρω αν με πρόδωσε τελικά.Μόνο τον εαυτό του κορόιδεψε.Κι εμένα,με όλα αυτά τα ψέματα.Και φάνηκα γελοίος και χαζός.Κι ας το πέρασα ξώφαλτσα και ας μην έχει ξεθυμάνει η οργή μου.
Η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπάει ξαφνικά,πρώτη μου φορά που συμβαίνει αυτό.Γιατί τελικά πρώτη φορά πονάω έτσι.Και μισώ.
Αλλά ξαναξεκίνησε εκεί για χάρη της Βαρκελώνης και των ανθρώπων της.Μια πόλη που σου δείχνει ότι πρέπει να συνεχίσεις.Και ότι τίποτα δεν έχει τέλος,μόνο ακμές και παρακμές σε μια ατέρμονη αλυσίδα.
Έζησα την πιο μεγάλη προδοσία και τη μεγαλύτερη πληγή μου.Πόνεσα όσο ποτέ,αλλά η Βαρκελώνη μαγεύει και γιατρεύει.Δεν ξέρω αν είναι τσαρλατάνος,ώστε σε λίγες μέρες όλα να επιστρέψουν,αλλά δεν το πιστεύω.Τη Βαρκελώνη μπορείς να την εμπιστευτείς.Κι αφού δεν μπορώ πια να εμπιστευτώ τους ανθρώπους,αντέχω να εμπιστευτώ μια πόλη.
Που δε θα πει ψέματα,δε θα κοροϊδέψει,δε θα μουτρώσει χωρίς λόγο(ή ίσως τελικά με λόγο) και θα δεχτεί την αγάπη μου.
Έμεινα λίγες μέρες,αλλά προσπάθησα να φτάσω στην παραμικρή γειτονιά.Να δω ό,τι μπορώ,να μυρίσω,να γευτώ.Μπορείς να καταλάβεις πως από εκεί ξεκίνησε η ανακάλυψη της Αμερικής.
Συνδυάζει Ευρώπη και Μεσόγειο,αλλά νομίζω με λίγο πιο επιτυχημένο τρόπο απο ό,τι η Αθήνα(την οποία εννοείται αγαπάω σαν τρελός).
Και πανηγύρισα και τους τελευταίους δύο αγώνες της Ισπανίας.Τρελά.Κι ήταν η Αθήνα πριν πόσα χρόνια!!!
Το επόμενο που πήγαινα να γράψω ήταν μια αναλυτική περιγραφή της πόλης.Αυτό ίσως είναι άχρηστο και βαρετό αν δεν την έχεις ζήσει.Αν πάλι την έχεις ζήσει...δεν το χρειάζεσαι!!!!!
Καλώς σας βρήκα.Ανανεωμένος!

ΦΕΥΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

Περίμενα και ήθελα να κάνω κάτι πιο θεαματικό με την αποχώρηση....Αλλά αποφάσισα να το κάνω στην επιστροφή μου....
Είχα σχεδιάσει μουσική,φωτογραφίες...Πανικός σου λέει,αλλά αυτή τη στιγμή πρέπει να ετοιμάσω τα πράγματα και όλα και δεν το έχω καθόλου.
Προσπάθησα πάντως.Αλλά είναι και που είμαι λίγο άχρηστος με το blog ακόμη.
Που θα μου πάει,θα μάθω!!

Όχι τίποτα άλλο,θέλω να το ανανεώσω πλήρως μόλις γυρίσω....Μπορεί και να χρειαστώ βοήθεια (ψυχιάτρου).

Καλά,μη φανταστείτε,μέχρι την Ισπανία πάω.The rain in Spain stays mainly in the plain.
Θα σας δω από βδομάδα.Λες να βρω και κάνα ίντερνετ εκεί ή θα περνάω όλη μέρα κυνηγώντας Ισπανούς;

Αστειεύομαι, σε φίλους πάω.Και τέρμα,γιατί γράφω σαν να είμαι μεθυσμένος...

Buenas Tardes :))))

Επιτέλους,ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου

ένα βράδυ

Αξιοπρέπεια.
Όπως καμία αξιοπρέπεια.
Εγωισμός.
Όπως η κατάργηση του εγώ.
Αγάπη.
Όπως όταν μισείς κάποιον.
Συνενοχή.
Όπως όταν δεν έχεις τίποτα κοινό.
Ναρκωτικά.
Όπως όταν είσαι πιο νηφάλιος από ποτέ.
Διάλογος.
Όπως όταν μιλάς και συμφωνώ.
Παρέα.
Όπως όταν είσαι πιο μόνος από ποτέ.
Συγγνώμη.
Όπως όταν έκανα κάτι γιατί αφέθηκα.
Αϋπνία.
Όπως όταν ιδρώνεις τα σεντόνια,στριφογυρνάς,εκνευρίζεσαι και τραβάς τρεις μαλακίες.

Μύγες

Τρέμουν τα πόδια μου.Διάβαζω.Γιατί θέλω να διαβάζω.Χτυπάω τον εαυτό μου.Το θέλω.Τρέμουν τα χέρια μου.Δεν υπάρχει απόλυτο λάθος και σωστό.Για όλους όχι.Υπάρχουν μόνο τρεις μύγες που γυρνάνε εδώ γύρω.Ο κώλος σου να ματώνει.Να τρέμουν τα πόδια σου.Ανοίγεις το στόμα διάπλατα.Ματώνεις κι άλλο.Πονάς.Σιχαίνομαι εμένα.Μετά πολύ μετά.Σκατά.Δε με λέρωσες.Οι μύγες γυρνάνε.Η μία είναι πολύ μεγάλη.Σηκώνω τα φρύδια μου.Υποφέρω.

Big Bang

Δε θυμάμαι πολλά πράγματα.Δεν κατάλαβα και πολλά.
Ένα μεγάλο θόρυβο και αυτό.
Και μια μηχανή στο παρμπρίζ.Που έσπασε σε θρύψαλλα.
Και όταν το έβλεπα στις ταινίες δεν το πολυπίστευα.
Τα παιδιά τινάσσονται μακριά.Ευτυχώς το αγόρι φόραγε κράνος.

Κενό στο μυαλό μου και μουδιασμένα τα πόδια μου.Δεν ανοίγει η πόρτα μου.
Σκέψη πρώτη:θέε μου,τους σκότωσα.Η κοπέλα ξαπλωμένη εκεί που πετάχτηκε,δε μιλάει.
Σκέψη δεύτερη:τουλάχιστον δεν έφταιγα εγώ.

Πόσο κινηματογραφικά μου έμειναν όλα.Ακόμα και οι ήχοι πιστεύω πως δεν είναι οι ήχοι που άκουσα,αλλά αυτοί που έχω συνδυάσει από ταινίες.
Και το τρακάρισμα σε αργή κίνηση το θυμάμαι.

Το ασθενοφόρο άργησε πολύ,είχαν απεργία.Το αγόρι είχε σοκαριστεί και δεν ήξερε τί να κάνει.Έμαθα μετά ότι είχε σπάσει απλά το πόδι του,αλλά δεν το κατάλαβε καν από το άγχος για την κοπέλα.

Περαστικοί που σταμάτησαν και περιέργα βλέμματα.Οι γείτονες όλοι έξω,
Νερό στην κοπέλα,που ανακαλύψαμε ότι ζει.Θεωρούσα ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Αλλά λίγο νερό χρειάζομαι κι εγώ.

Αφού έφυγε το ασθενοφόρο,ήρθε κι η αστυνομία πιο μετά ακόμα ήρθε κι η ασφάλεια.
"Δεν υπήρξε διαπληκτισμός".Ποιός διαπληκτισμός φίλε μου;Εδώ κοντέψαμε να πεθάνουμε.

Το αγόρι με πήρε τηλέφωνο την επόμενη μέρα.Να μην ανησυχώ για τίποτα.Είναι
καλό παιδί.Παντρεύονταν το Σεπτέμβριο.Και η κοπέλα είναι καλά.Δε θυμάται τίποτα από το ατύχημα και μετά.Ισχυρό σοκ.Ωραία,κι εγώ εκείνη τη στιγμή μπόρεσα να παραλύσω πλέον.

Και το αμάξι για άλλη μια φορά στο συνεργείο.Και οι ασφαλιστικές για άλλη μια φορά να δίνουν και να παίρνουν.Και τα τηλέφωνα.Και κάποιοι καλοί άνθρωποι που με συγκλόνισαν,πολύ βοηθητικοί.

Να δεις που με το αγόρι θα γίνουμε φίλοι τελικά.Αν μάθει να μην παραβιάζει τα stop όμως.

διαγραφή

Δε χρειαζόταν αυτό.Ούτε σε εμένα,ούτε σε εσάς...

Λυπάμαι βέβαια που τις διέγραψα τις φωτογραφίες,αλλά

δεν είχαν κανένα νόημα,απλά με έκαναν να φαίνομαι λίγο πιο χαζός

και κολλημένος.Οι επόμενες θα είναι φρέσκιες-φρέσκιες και αισιόδοξες.

Όχι,παίζουμε!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

ΕΝΤΕΚΑ

ΜΗΝΕΣ

:(

(Έλεος πια κι εγώ.Συνέχεια για μια σχέση γράφω.Εγώ πάντως θα με βαριόμουνα.)

Παρασκευή,ώρα 0.00

Ώρα 0.00 το βράδυ,φοράω την πυτζάμα που μου είχες δώσει και έρχομαι προς την κουζίνα.
Μαγειρεύεις.
Ακούγονται πολλές φωνές από έξω και δεν έχει καν καλοκαιριάσει ακόμα.
Σε πειράζω και σε ενοχλεί.
Έχει πλάκα που σε ενοχλεί.

Ψάχνω τα DVD,γελάμε με τις επιλογές μου.
Η παναγία,η ξύλινη,η συλλεκτική,από απέναντι κοιτάει.Ο Τσιτσίνο στη θέση του στον καναπέ.
Η ζουμπίτσα ως συνήθως δίπλα μου.
Απλώνουμε τα πόδια μας και το φαγητό δε μας αρέσει πολύ.
Εγώ το τρώω όλο.Σε εκνευρίζει λίγο αυτό.

Θέλω να φύγω.Οι κοπελιές από απέναντι πετάνε κέρματα.
Σκέφτομαι να τραβήξει όσο μπορεί.

Ώρα 12.00 το μεσημέρι.Βαριόμαστε.
Λέμε να πάμε για καφέ.Μπορεί στη Μαρία.
Κερδίζεις στο τάβλι και εκνευρίζομαι.
Είμαι λίγο ανταγωνιστικός.

Δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε μετά και αναρωτιόμαστε.
Νιώθουμε σπίτι μας.

Ώρα 0.00 το βράδυ.Με παίρνεις τηλέφωνο εκνευρισμένος.
Δε θες να είμαι κομμάτι της παρελθούσας ζωής σου.
Καλά λόγια ελάχιστα.Κι από τους δύο.
Είσαι κουρασμένος και βρώμικος και η λύση είναι αυτή.

Πρέπει να μην υπάρχω,να μην υπήρξα ποτέ.
Ποτέ δε μου είχαν δώσει τέτοια εντολή.
Πως μιλάς με τόσο μίσος,με τόση οργή.
Εντυπωσιάζομαι που κι εγώ πλέον μιλάω έτσι.

Πως γίνεται να είμαι ο έρωτας της ζωής σου και να μιλάς έτσι.
Ευτυχώς που δεν κρατούσες μαχαίρι.
Κι όμως είμαστε οι ίδιοι που κάποτε αλλάξαμε πυτζάμες
και πήγαμε για καφέ
και με κέρδισες στο τάβλι
και ορκίστηκες να μην ξαναπαίξεις μαζί μου
και σου έφτιαξα τη σάλτσα στα μακαρόνια
και κάθισα σπίτι σου με τις ώρες και τις μέρες και τα χρόνια.

Δυστυχώς δεν ήθελα και σε αυτό το σημείο να ακούω για άλλη μια φορά την Leeona Lewis να μου τραγουδάει Bleeding Love στο ραδιόφωνο.
Κάτι πρωτότυπο.
Σαν background θα έπρεπε να παίζει τουλάχιστον η φιλαρμονική της Βιέννης.
Η' έστω κάτι καινούριο.
Οι ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοι πάσχουν πολύ και κάποιος πρέπει να τους αλλάξει.

Back

Κάτι η μανία που έχω να κάνω απολογισμούς,
κάτι ο απολογισμός που προκαλεί η άφιξη του καλοκαιριού,
κάτι που χαλάρωσε ευτυχώς η δουλειά,
άρχισα πάλι το αναμάσημα του παρελθόντος.
Σίγουρα πολλά θα τα αναθεωρήσω.Μερικά όμως είναι σίγουρα.

-Κατάλαβα και ξέρω πόσο με αγαπάνε οι φίλοι μου πλέον
-Μάλλον μπορώ να κάνω κι άλλους,δεν έχω μεγαλώσει τόσο
-Ο στρατός δεν ήταν τόσο δύσκολη υπόθεση
-Είμαι ικανός να κάνω σχέση(αλλά δεν έχω καταλάβει αν είμαι ικανός να την κρατήσω)
-Καμιά φορά υπολειτουργώ πλήρως εγκεφαλικά,αλλά το εχω δεχτεί
-Χρειάζομαι ένα ταξίδι
-Μπορώ να νιώσω και καλά με τον εαυτό μου,με συνήθισα
-Κάνω εύκολα μαλακίες που θα μετανιώσω
-Μ'αρέσει που δουλεύω,γιατί χρειάζομαι ανεξαρτησία
-Αγχώνομαι εύκολα
-Στενοχωριέμαι ακόμα πιο εύκολα
-Δεν το δείχνω ποτέ
-Ακόμα και μια πολύ δύσκολη σχέση μπορεί να σου μάθει τα πιο όμορφα πράγματα
-Ευχαριστώ όσους δεν πιστεύουν σε μένα,γιατί για αυτούς αγωνίζομαι
-Ευχαριστώ όσους πιστεύουν σε μένα,γιατί αλλιώς δε θα μπορούσα να αγωνιστώ
-Ευχαριστώ τον Μπουπ που τελικα υπήρξε και ίσως υπάρξει στη ζωή μου
-Δε μαθαίνω εύκολα
-Είμαι πραγματικά αγύριστο κεφάλι.


Υγ.Ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι,ξέρετε πόση ώρα μου πήρε να καταλάβω αυτό με τις τρεις-τέσσερις προτάσεις για αλήθεια κλπ,όταν τα διάβαζα??Δεν καταλάβαινα τί είχε παιχτεί. Τσάμπα,μανούλα μου τα IQ τεστ,που με έδειχναν έξυπνο. Αλλά το είπα...Καμιά (έως πολλές) φορά υπολειτουργώ...ή δε λειτουργώ και καθόλου.

Career Boys

Αυτοκίνητο. Μετρό. Εφετείο.

Μόδα. Σχόλια. Γραφειοκρατία. Τρέξιμο.

Κουτσομπολιό. Καφές. Καλοκαίρι.

Γέλιο. Εκνευρισμός.

Τυχαία συνάντηση. Σύμπτωση. Μοίρα.

Καφές. Ξανά. Τηλέφωνα. Μετρό.

Γραφείο. Υπολογιστής. Τηλέφωνο.

Αισιοδοξία. Μιζέρια. Άγχος.

Μελαγχολία. Άγχος. όχι πάντα.

Εκτυπωτής. Ποίηση. Νέα. Εικόνες.

Τεχνική έκθεση. Αυτοσχεδιασμός. Ταινία.

Τηλέφωνο. Τσιγάρο. Νέα. Σενάριο.

Χαρτί. Στυλό. Φωτοτυπίες.

Τσιγάρο. Άγχος.

Τσιγάρο.

Ξοδεύετε απίστευτο χαρτί. Οικολογία.
Συνείδηση. Ερωτισμός.

όλα στο πακέτο του ενός. και σύντομα με νέα κομμάτια.

Τίτλοι Τέλους

Ξυπνάς νεκρός.Δεν ξέρεις,αυτό σίγουρα.
Φταίς εσύ,φταίει κι ο αλλός.
Δεν είναι ερωτευμένος,στο είπε.
Τι χρειάζεται για να σώσουμε κάτι.
Το κουράγιο εξαντλήθηκε.
Θέλεις να βάλεις τα κλάματα.
Δεν μπορείς μπροστά σε κόσμο.
Έλα να το λύσουμε.
Τον χάνεις.
Ήταν ωραία μέρα για να χωρίσεις.

Δεν ισχύει,ε;
Θες να σου πουν ότι το ονειρεύτηκες.
Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω.
Πιστεύεις πως γυρίζει.
Ελπίζεις πως γυρίζει.
Το ελπίζεις μέχρι θανάτου.
Μπορεί εσύ να φταις,δεν στάθηκες αρκετά.
Πάντα εσένα θα κατηγορούμε.
Κι ας μην είναι ερωτευμένος ο άλλος.
Μην ψάχνεις για θαύματα.
Τα ξέχασες προ πολλού.
Θες να ξαναπιστέψεις.

Κανείς δε σε καβαλάει αν δε σκύψεις πρώτα.
Έσκυψες πολλές φορές.
Γιατί δεν ανέβηκες όμως;
Πώς ξεστόμισες τις λέξεις;
Για ποιά φεγγάρια σε ρωτάει;
Δε βλέπεις τίποτα,μόνο σκοτάδι.
Σκέφτηκε να σου στείλει καλημέρα.
Γιατί;
Δεν καταλαβαίνει ότι σε πονάει;
Σε ενοχλεί λίγο που αυτόν δεν τον νοιάζει.
Που σου λέει να το συζητήσετε κάποια άλλη φορά.

Δεν είναι τελεσίγραφο.
Και μόνο που δεν μπόρεσε να απαντήσει αμέσως στο αν θα είστε μαζί.
Εκεί ήρθε το τέλος.
ΤΕΛΟΣ;
Δεν αντέχεις την ιδέα,αλλά πάντα ήσουν σκληρός.
Θα τα καταφέρεις.Σίγουρα.
Απλά δε θέλεις τίποτα τώρα.
Θα επιστρέψεις στο σεξ που σε τρομάζει.
Το ανούσιο,το αγχωτικό.
Απλά δε θέλεις τίποτα τώρα.

Κοιτάς τα χέρια σου και απορείς που γράφεις.
Με τι δύναμη;
Για ποιό λόγο;
Ποιά χρονιά,ποιά στιγμή έγινες έτσι;

Γιατί σου στέλνει καλημέρα;
Αντίο

Ένα άχαρο γραφείο.Αναρωτιέσαι.
Σκοτώνεις χρόνο.
Σήμερα είσαι τυχερός.Σιχαίνεσαι που σε απασχολούν τόσο πεζά θέματα.Εσύ είσαι ανώτερος.
Δεν κάνω τίποτα από υποχρέωση,μ'ακούς?

Κάνω υποχωρήσεις,αλλά ποτέ με σένα.Γι'αυτό σου φέρομαι άσχημα.
Μερικές φορές σε αγνοώ.Αλλά μου είναι δύσκολο.

Απορείς που γράφεις από εδώ.Το Κολωνάκι δεν ενδείκνυται.

Οι δύσκολες στιγμές του κάστινγκ.Βαριέσαι.
Δύσκολη η ώρα που συνειδητοποιείς ότι δε θα ήθελες να είσαι εδώ.
Ας μην ήσουν σε παράδεισο,αλλά ας ήσουν αλλού.

Επιμένεις.Αποκτάω ενέργεια.
Μία κυρία από Κέντρο Ψυχικής Υγείας μου χτυπάει την πόρτα.Σημάδι?

Το βασίλειο της κοινωνικότητας έρχεται το απόγευμα.
Μοναχικό.Κουραστικό.Με απίστευτη ακτινοβολία να σου διαπερνάει το κεφάλι.

Έχω μεγάλη περιέργεια.Γιατί η κοπέλα εκείνη το πρωί χαμογελούσε στο μετρό?
Στον εαυτό της.Φαινόμαστε αστείοι στην ευτυχία μας και γελοίοι στη δυστυχία.Πότε
φαινόμαστε καλά?

Πέρασε ένα ζευγάρι αργά χτες κάτω από το μπαλκόνι.Δεν καταλάβα,γελούσαν ή έκλαιγαν?
Πρώτη φορά το παθαίνω.Τι ιστορία να κρύβεται?Ένας θάνατος φίλου,ένας χωρισμός ή ένα
τραγελαφικό αστείο?Με συγκλόνισαν.Δεν ήξερα ότι μπορεί να μοιάσει τόσο ο λυγμός με το γέλιο.

Η΄ μάλλον το ήξερα.Αυτό δε χρησιμοποιείς πάντα?
Την υπέροχη ομοιότητά τους για να δείχνεις αστείος και όχι γέλοιος.
Μόνο που μάλλον δείχνεις θλιβερός.

Δυο γειτόνισσες τσακώθηκαν για το κλιματιστικό.Η μια τραυματίστηκε στο κεφάλι.
Κάπως σαν τις συνέπεια ενός έρωτα.

"Δε φτάνει που έκανα έρωτα στο μπάζο" ακούω από μέσα.Εδώ την ξέρω την ιστορία.
όλοι την ξέρουμε.Είνα περίεργο να γίνεσαι ξένος.Και κακό.
Σίγουρα ξέρεις καλά από κακία.Η δεύτερη άμυνα μετά το γέλιο.Κι ο σαρκασμός.
Κι ένα τασάκι.Που γεμίζει ή εκτοξεύεται.

4 τοίχοι,2 πόρτες κι ένα σχόλιο."Όταν μπαίνουμε μέσα λέμε και μια καλημέρα."
Ήθελα,αλλα δε σε ξέρω.Είμαστε ξένοι και θα παραμείνουμε.όχι γιατί έτσι το θέλω ή το θέλεις.Απλά γιατί έτσι είμαστε.Δεν μπορούμε.Καλημέρα όμως,αλλά δεν την εύχομαι.
Μία καλή ευχή είναι συνήθως επικίνδυνη.Και για σένα και για μένα.Και ψυχοφθόρα.

Ελπίζω κάποιος να αναρωτιέται γιατί σήμερα σιγοτραγούδησα στο γραφείο και γιατί επιτάχυνα στο δρόμο.Τον ευχαριστώ.

Χα!

Η μάνα μου με ρώτησε χτες αν κάνω εργασιοθεραπεία

για κάποιο λόγο.

Πονηρό υφάκι. Ξέρει.

Μάλλον το ότι δουλεύω από τις εννιά το πρωί

ως τις 12 το βράδυ,αυτό δειχνει.

Μικρέ μου Τσιτσίνο,

ξέρεις πολύ καλά τι κάνω αφου μαζί κοιμόμαστε κάθε βράδυ.Είμαι πτώμα σήμερα.Και ψυχολογικά.

Η απόσταση με έχει κουράσει μικρέ μου,και φτιάχνομαι στην εργασιοθεραπεία,αλλά είναι μάλλον υπερβολή ότι τη Δευτέρα θα είμαι σε δύο δουλειές.Ευτυχώς Τσιτσίνο θα είναι κι ο Αντώνης εκεί τελικά.Θα έχει παραπάνω πλάκα από όση περίμενα.

Λοιπόν,σήμερα μιλήσαμε και υποθέτω είμαστε καλά.Δε σου έχει δεθεί ποτέ η γώσσα κόμπος,μικρέ μου;;Ε,λοιπόν,εγώ αυτό έχω πάθει.Είναι κάτι που πάντα πάθαινα στο φλερτ και στο πέσιμο,αλλά πώς μπορεί να συμβαίνει στο μεγάλο μου έρωτα;;;

Τελοσπάντων,το πρόβλημά μου είναι ότι έχω τόσο πολλά και δεν μπορώ να πω τίποτα.Αυτόματα θα κατηγορούσα τον άλλο,αλλά φταίω κι εγώ,το ξέρω πως φταίω.Έτσι,λοιπον,σε κάθε τηλεφώνημα,ξεκινάω προσπαθώντας να λύσω τον γλωσσοδέτη που έχω πάθει,αλλά μέχρι να γίνει αυτό,έχει γίνει γόρδιος η γλώσσα του άλλου.Το κακό timing που λες μικρέ μου,ήταν πάντα ορόσημο σε αυτήν τη σχέση.

Τσιτσίνο,όταν θα σε δώσω πίσω,με πόνο ψυχής να το ξέρεις,θα μάθεις στο φίλο σου να με βοηθάει λίγο σε αυτά;;Θα σου εξηγήσω τί ακριβώς θέλω.Ευτυχώς που δε μιλάς,γιατί ποτέ δεν μπορούσα να εξηγηθώ καλά λεκτικώς(μήπως έχω κάνει λάθος επαγγελματικό προσανατολισμό;;;).Θα καταλάβεις εσύ...

Αααα,και να μη με κοροϊδεύει όταν λέω πράγματα που μπορεί να είναι τελείως άκυρα για την κατάσταση εκεί,αλλά πού θέλει να ξέρω,εδώ κι αυτός δεν είχε ακούσει τα μισά από αυτά που είχα πει κάποιες φορές.

Τσίτσο μου,από αύριο θα χαθούμε λίγο,γιατί θα λείπω ολόκληρες μέρες,να ξέρεις όμως πως πάντα το κρεβάτι μου είναι και δικό σου οπότε μη νιώσεις μόνος.

Νομίζω πως σήμερα με απάτησε επισήμως και με ντοκουμέντα.Κι εγώ πιστεύω στην Τέχνη,αλλά ποτέ δεν έκανα όλο οσα πιστεύω,θα μου ήταν τρομερά δύσκολο!

Άσε,Τσιτσίνο,έχω κλάσει μαλλί.Ευτυχώς που ξάνοιξε ο καιρός και με έχει πιάσει η αισιοδοξία.Μέχρι που έχω μειώσει και το κάπνισμα σχετικά.Τσίτσινο,αν μιλήσετε το απόγευμα,να του δώσεις πολλά φιλιά,να του πεις να προσέχει,να συνεχίσει να περνάει όσο καλά περνάει και να μη φοβάται να επιστρέψει,δεν είμαι τρικέφαλο τέρας,μ'ένα κορμί κι ένα μυαλό ό,τι κάνω.

Η Ροδόπη,Τσιτσίνο,πιστεύεις ότι είναι μακριά για 2ήμερο;

Bis Bald
Ο κηδεμόνας σου